فہی فیض أخص من فیوض الصفۃ الرحمانیۃ۔ ومخصوصۃ بتکمیل النوع البشری وإکمال الخلقۃ الإنسانیۃ۔ ولکن بشرط السعی والعمل الصالح وترک
الجذبات النفسانیۃ۔ بل لا تنزل ہذہ الرحمۃ حق
نزولہا إلَّا بعد الجہد البلیغ فی الأعمال۔ وبعد تزکیۃ
النفس وتکمیل الإخلاص بإخراج بقایا الریاء
وتطہیر البال۔ وبعد إیثار الموت لابتغاء مرضات
اللّٰہ ذی الجلال۔ فطوبی لمن أصابہ حظ من
ہذہ النِعم۔ بل ہو الإنسان وغیرہ کالنَعم۔ وہہنا سؤال عضال نکتبہ فی الکتاب مع الجواب۔ لیفکّر فیہ
فیضے است خاص تر از فیض ہائے صفت رحمانیت و
مخصوص است بتکمیل نوع بشری مگر دریں سعی و
کوشش کردن شرط است۔ و ترک جذبات
نفسانیہ ضروری است۔ بلکہ ایں رحمت
فرود نیاید چنانچہ حق فرود آمدن است مگر پس
از کوشش بلیغ در عمل ہا۔ و پس از تزکیہ
نفس و تکمیل اخلاص باخراج بقایا ریا و پاک کردن دل بلکہ
پس از اختیار کردن موت از بہر خوشنودی خدائے ذوالجلال۔ پس خوش
زندگی کسے راست کہ ازیں نعمت بہرہ مے دارد بلکہ ہماں انسان است باقی ہمچو
چارپایاں اند۔ واینجا سوالے است سخت مے نویسم او را کتاب مع جواب۔ تا کہ فکر کند