غرض من الأنواع۔ ومنہ المیسم الذی یُطلق علی
الحسن والجمال۔ ویستعمل فی نساء ذات
ملاحۃ فی أکثر الأحوال۔ وقد ثبت من تتبّع کلام
العرب ودواوینہم۔ أنہم کانوا لا یستعملون ہذا
اللفظ کثیرًا إلَّا فی موارد الخیر من دنیاہم ودینہم۔
وأنت تعلم أن اسم الشیء عندالعامۃ ما یُعرف بہ ذالک الشیء ۔ وأما عند الخواص وأہل المعرفۃ فالاسم لأصل الحقیقۃ الفیء ۔ بل لاشکّ أن الأسماء المنسوبۃ إلی المسمّیات من الحضرۃ الأحدیۃ۔ قد نزلت منہا
منزلۃ الصور النوعیۃ۔ وصارت کوکناتٍ لطیورِ
اطلاق می یابد کہ دراں جا مردم جمع مے شوند واز ہمیں لفظ وسم لفظ میسم
است کہ بر حسن و جمال اطلاق می یابد و اکثر بر زنانے اطلاق آں می شود کہ
ملاحت و حسن می دارند۔ و از تتبع کلام عرب و دیوان ہائے شاں
ثابت شدہ است کہ لفظ میسم اکثر در موارد خیر و خوبی استعمال
می یابد۔ خواہ در دین و خواہ در دُنیا۔ و تو میدانی کہ
نزد عامہ مردم تعریف اسم ایں است کہ او چیزے است کہ
بدو چیزے را می شناسند مگر نزد خواص و اہل معرفت۔ پس اسم اصل
حقیقت را بمرتبہ سایہ است بلکہ ہیچ شکے و شبہے نیست کہ آں ہمہ اسماء کہ
سوئے مسمیات منسوب اند آنہا مسمیات خود را بمنزلہ صُورتہائے
نوعیہ ہستند و برائے پرندہ ہائے معانی علوم حکمیہ ہمچو