ویُمیّز بہا عند العامۃ۔ومنہ سمت البعیر ووسامہ
عند أہل اللسان۔ وہو ما وُسِم بہ البعیر من ضُروب
الصور لیُعین للعرفان۔ ومنہ ما یُقال إنّی توسّمتُ
فیہ الخیر۔ وما رأیت الضیر۔ أی تفرّستُ فما
رأیت سمۃَ شرٍّ فی محیّاہ۔ ولا أثر خبث فی مَحیاہ۔
ومنہ الوسمی الذی ہو أوّل مطر من أمطار الربیع۔
لأنہ یَسِمَ الأرض إذا نزل کالینابیع۔ ویُقال
’’أرض موسومۃ‘‘ إذا أصابہا الوسمی فی إبّانہ۔ وسکّن قلوب الکفار بجریانہ۔ ومنہ موسم الحج والسوق وجمیع مواسم الاجتماع۔ لأنہا معالم یجتمع إلیہا لنوع
و ایں وقتے می گویند چوں شخصے برائے خود نشانے مقرر کند کہ بداں شناختہ شود
و از غیر خود امتیاز یابد۔ و از ہمیں لفظ وسم لفظ سمت البعیر و وسام البعیر بر آوردہ
اند و آں چیزے است کہ بداں بر شتر داغ می کنند یعنے از قسم صورت ہا کہ از بہر شناختن
بر جلد شتر می کنند۔ واز ہمیں لفظ وسم است قول ایشاں کہ توسّمتُ فیہ الخیر یعنے من
بنظر فراست درو نگہ کردم پس در رُوئے او نشانے از شر ندیدم و در زندگی او
اثرے از خبث۔ و از ہمیں لفظ وسم است لفظ وسمی کہ آں باراں بہاری را می گویند کہ در
ابتدائے موسم مے بارد چراکہ آں باراں چوں می بارد بر زمین نشان می کند و می گویند کہ ایں
زمین موسومہ است وقتیکہ آں باراں برو باریدہ باشد و مزارعان را بباریدن او
تسکین دل حاصل شدہ باشد۔ واز ہمیں لفظ وسم است لفظ موسم حج و
موسم سوق وغیرہ موسم ہا کہ بمعنی مجمع است چراکہ لفظ موسم براں جاہائے معیّنہ