یدخل الحرم العاصم للمعصومین۔ فأراد اللّٰہ أن یُنجّی عبادہ من صول الخناس۔ عند قراء ۃ الفاتحۃ وکلام رب الناس۔ ویدفعہ بحربۃ منہ ویضع الفاس فی الراس۔ ویُخلّص الغافلین من النعاس۔ فعلّم کلمۃ منہ لطرد الشیطان المدحور إلی یوم النشور۔ و کان سرّ ہذا الأمر المستور۔ أن الشیطان قد عادی الإنسان من الدہور۔ وکان یُرید إہلاکہ من طریق الاخفاء والدمور۔ وکان أحبّ الأشیاء إلیہ تدمیر الإنسان۔ ولذالک الزم نفسہ أن تُصغی إلی کل أمر ینزل من الرحمٰن۔ لدعوۃ الناس در آں حرم داخل می شود کہ مخصوص بمعصومان است۔ پس ارادہ کرد اللہ تعالیٰ کہ نجات دہندگان خود را از شیطان چوں فاتحہ و قرآن بخوانند۔ و بحربہ خود شیطان را دفع کند و برسر او تبر نہد و غافلان را از غفلت نجات دہد۔ پس مردم را یک کلمہ از طرف خود برائے راندن شیطان آموخت و تا قیامت ہمیں تدبیر راندن شیطان است و راز ایں امر پوشیدہ ایں است کہ شیطان از قدیم دشمن انسان است و او می خواست کہ بطور پوشیدہ ہمچو شخصے کہ ناگہ بے اجازت می آید انسان را ہلاک کند۔ وبرائے ہمیں بر نفس خود لازم گرفتہ است کہ بر ہر امرے گوش دارد کہ از خدا تعالیٰ برائے دعوت مردم