کغریب۔ وکل ما ترون منی فہو من تأیید ربی۔ ومن حضرۃٍ ألقیتُ بہا جِرانی وحملتُ إلیہا إربی۔ وإنہ فی العُقبیٰ وہذہ حبّی۔ وإنی مسیحہ وحماری حمارۃ حفظہ ولطفہ قُتبی۔ ولولا فضل اللّٰہ ورحمتہ لکان کلامی ککلم حاطب لیل۔ أو کغثاء سیل۔ وواللّٰہ إنی ما قدرتُ علی ہذا بقریحۃٍ وقّادۃ۔ بل بفضل من اللّٰہ وسعادۃ۔ وإن ہذہ المخدرۃ ما سفرت عن وجہہا بیدی القصیرۃ۔ ولکن بفضل اللّٰہ و عنایاتہ الکثیرۃ۔ فإنہ رأی الإسلام کسقیم فی موماۃٍ۔ فیہ رمق حیاۃ۔ ساقطًا علی صلاتٍ کقذائف مسافرے ام۔ و ہرچہ از من مے بینند آں از تائید رب من است و ازاں جناب است کہ درانجا پیش گردن خود انداختم و سوئے او حاجت خود برداشتم و او مرا در دنیا و دین محبوب است۔ و من مسیح او ہستم و خرمن سنگ حفاظت اوست کہ گردا گرد خانہ من است و لطف او پالان من است۔ و اگر فضل خدا و رحمت او نبودے کلام من ہمچو ہیزم چین شب بودے یا بہ خس و خاشاک کہ برسیل می باشد مشابہت داشتے و بخدا کہ من بریں کلام از طبیعت تیز خود قادر نشدم بلکہ ایں سعادت محض از فضلِ خداوندی است۔ وایں پردہ نشین معانی از روئے خود پردہ بدست کوتاہ من نہ برادشتہ است مگر عنایات کثیرہ خداتعالیٰ ایں پروگیاں معارف و دقایق را از نقاب برکشیدہ۔ چرا کہ او تعالیٰ اسلام را دید ہمچو بیمارے و ناتوانے در بیابانے از حیاتِ او بجز دمے چند باقی نماندہ۔ و برسنگ افتادہ بود ہمچو خشک چوبہائے