ما أرانی۔ وسقانی ما سقانی۔ فوافیتُ دروبہا کما ہدانی۔ وأُعطی لی ما سألتُ۔ وفُتح علیّ فحللتُ۔ وکل ما رقّمتُ فہو من أنفاس العلام۔ لا من أفراس الأقلام۔ فما کان لی أن أقول إنی أعلم من غیری۔ أو زاد منہم سیری۔ ولا أقول أن روحی التفّ بأرواح فتیان کانوا من الأدباء ۔ أو غالت نفسی جمیع نفائس الإنشاء ۔ ولا أدّعی أنی انتہیت إلی فناء منتہی الأدب۔ أو أکلتُ کل باکورۃ من المعانی النخب۔ بل دعوتُ مُخدّراتہ فوافتنی فتیاتہ فقبلہن فتاہ مفتّرۃ شفتاہ متہلّلا مُحیّاہ۔ فلا تستطلعونی طِلع أدیب۔ وما أنا فی بلدۃ الأدب إلَّ خدا آنچہ بنمود و نوشانید مرا آنچہ نوشانید۔ پس درآمدم براہ ہائے باریک سورہ فاتحہ ہم چناں کہ ہدایت کرد مرا خدا و دادہ شدم آنچہ خواستم۔ و کشادند برمن پس درآمدم و ہر چہ نوشتم دریں کتاب آن از جرعہ ہائے عالم الغیب است از اسپان قلمہائے من نیست۔ پس مرا سزاوار نبود کہ بگویم کہ من از غیر خود دانا تر ام یا سیر من از و زیادہ تر است و نمی گویم کہ روح من بآں جواناں پیوستہ است کہ از ادیباں بودند و نہ اینکہ نفس من ہمہ جنس نفیس انشاء را ربودہ است و نہ ایں دعویٰ می کنم کہ تا پیش خانہ انتہائی مرتبہ ادب رسیدہ ام و نہ اینکہ ہر میوہ نو رسیدہ معانی برگزیدہ را خوردہ ام بلکہ پروگیان ادب را خواندہ بودم پس زنان جوان بلاغت نزد من آمد پس قبول کرد آں زنان را جوانے کہ کامل درفن ادب است و ہر دو لب او خنداں بودند و رُوئے او روشن و درخشندہ بود پس از من خبرادیبے نپرسید ومن در شہر ادب صرف ہمچو