اللّٰہ فی کونہ أبعد من طاقۃ الإنسان۔ ولیس ہذا
الموطن إلَّا للمتّقین۔ ولا تُفتح ہذہ الأبواب إلَّا علی الصّالحین۔ ولا یمسّہ إلَّا الذی کان من المُطَہّرین۔
وإن اللّٰہ لا یہدی کید الخائنین۔ الذین یجعلون
المکائد منتجعًا۔ والأکاذیب کہفًا ومرجعًا۔ ولہم
قلوبٌ کلَیْلٍ أردف أذنابہ۔ وظلام مدّ إلی مدی
الأبصار أطنابہ۔ لا یعلمون ما القرآن۔ وما العلم و العرفان۔ ومن لم یعلم القرآن وما أوتی البیان۔ فہو
شیطان أو یُضاہی الشیطان۔ وما عرف الرحمان۔
وما کان لفاسق أن یبلغ ہذہ المنیۃ العلیّۃ۔ ولوکلام الٰہی را در خارق عادت بودن مماثل گشتہ۔ و ایں مقام بجز
پرہیزگاراں کسے را مسلّم نیست۔ و ایں درہا بجز امینے برکسے نے
کشانید۔ و دست کسے بجز پاک آنجا نمے رسد۔
و خدا تعالیٰ کامیاب نمی کند خیانت پیشگاں را آنانکہ مکر ہا را
معاش خود گرفتہ اند و دروغہا را پناہے ساختہ اند کہ بوقتِ ضرورت
سوئے شاں رجوع مے کنند۔ و دلہائے ایشاں ہمچو آں شب اند کہ دمہائے تاریکی
خود رابتمامتر کشیدنی کشیدہ اند وطنابہائے ظلمت خود را تا انتہائے نظر گستردہ اند۔ نمی دانند
کہ قرآن چیست و علم و معرفت چہ باشد۔ و ہر کہ قرآن نداند و بیان ندادہ شدہ۔ پس
او شیطان است یا مثیل شیطان و خدا را نشناختہ و
مجال فاسقے نیست کہ ایں آرزوئے بلند را بیاید اگرچہ نفس