شحذ إلیہا النفس الدنیّۃ۔ بل ہو یختار طریق الفرار۔ خوفًا من ہتک الأستار۔ وظہور العثار۔ وکذالک فَعَلَ ہذا الرجل الکائد۔ والْمُزَوّرُ الصائد۔ فانظرواکیف زوّر۔ وأری التہوّر۔ وقال لبّیْتُ الدعوۃ وما لبّٰی۔ وقال عبّیتُ العسکر للخصام وما عبّٰی۔ وما بارز بل خدع وخبّ۔ وإلی حُجرہِ أبّ۔ وتراء ی نَحیفا ضعیفا وکان یُری نفسہ رجلًا ببّا۔ وأخلد إلی الأرض وشابہ الضبّ۔ وما صعد وما وثبّ۔ وجمع الأوباش وما دعا الربّ۔ وحقّرنی وشتم وسبّ۔ وتبع الحیَل وما صافی اللّٰہ وما أحبّ۔ وما قطع لہ العُلَق وماخسیس خود را سوئے آں تیز کند۔ بلکہ فاسق را عادت ایں باشد کہ طریق گریختن را اختیار می کند تا پردہ او دریدہ نشود و لغزش او ظاہر نگردد۔ و ہم چنیں ایں شخص مکار و دروغ آرایندۂ جویائے شکارطریق و عادت خود نمودہ۔ پس بہ بینید کہ چگونہ دروغ آراست و دلیری و بیباکی نمود و گفت کہ من دعوت تفسیر نوشتن قبول کردم حالانکہ قبول نکرد۔ و گفت من لشکر برائے پیکار طیار کردہ ام حالانکہ طیار نہ کرد و در میدان نیامد بلکہ فریب کرد و مکر نمود و بسوئے سوراخ خود رجوع نمود و ظاہر شد کہ لاغرے است و نزار و بود کہ مے نمود خود را مردے قوی ہیکل و میل کرد سوئے زمین و مشابہ شد سُوسمار را و صعود نہ کرد و نہ استقامت ورزید و اوباش را جمع کرد و خدا را یاد نہ کرد و مرا دُشنام داد و تحقیر من نمود و حیلہ گریہا کرد و باخدا محبت صافی نداشت و برائے او قطع تعلق غیر