آنچنان عشق تیز مرکب راند پُرزِ عشق و تہی زِ ہر آزے رفتہ بیرون ز حلقہء اغیار آنچنان یار در کمند انداخت ذکرِ دلبر غذائے او گشتہ دل و جان بر رُخے فدا کردہ از خودی ہائے خود فتاد جُدا عشق دلبر بروئے او بارید ہر ظہورے یکے سبب دارد این میسر نمے شود ز نہار بالخصوص آن سخن کہ از دلدار ہر زمانے قتیل تازہ بخواست کر بلائے است سَیرِ ہر آنم کار ہائے کہ کرد بامن یار دل من بردو اُلفتِ خود دار دیدم از خلق رنج و مکروہات آنچہ من بشنوم زوحی خدا من خدا را بدو شناختہ ام آنچہ برمن عیان شداز دادار انبیاء گرچہ بودہ اندبسے آن یقینے کہ بود عیسیٰ را کہ ازان مشت خاک ہیچ نماند قصہ کوتاہ کرد آوازے دل بریدہ ز غیرآن دلدار کہ نداند بدیگرے پرد اخت ہمہ دلبر برائے او گشتہ وصل او اصل مدعا کردہ سیل پُر زور بود بُرد از جا ابر رحمت بکوئے او بارید داندآن کو بدل طلب دارد جز سخن ہائے دلبر و دلدار خاصیت دار داندر این اسرار غازۂ روئے اودمِ شہد است صد حسین است در گریبا نم برتر آن دفتر است از اظہار خود مرا شد بوحی خود اُستاد و آنچہ چیز است پیش این لذات بخدا پاک دانمش زخطا دل بدین آتشش گداختہ ام آفتا بے است بادو صد انوار من بعرفان نہ کمترم زکسے بر کلامے کہ شد برو القاء کشتۂِ دلبر و دلآرامے آن ندائے یقین کہ گوش شنید پاک گشتہ زلوث ہستی خویش قدم خود زدہ براہ عدم سوختہ ہر غرض بجز دلدار مردہ و خویشتن فنا کردہ تن چو فرسود دلستان آمد از یقینے کہ شد ز گفتارے پس چنین شورش محبت یار عشق کور و نمائد از دیدار کشتہ او نہ یک نہ دونہ ہزار این سعادت چو بود قسمت ما آدمم نیز احمدِ مختار آنچہ داداست ہر نبی را جام وحی او را عجب اثر دیدم دیدم از ہجر خلق جلوۂ یار ہمچو قرآن منزّہ اش دانم بخدا ہست این کلام مجید این خدائیست ربّ اربابم وارث مصطفیٰ شدم بہ یقین وان یقین کلیم بر تورات رُستہ یکسر ز ننگ و از نامے کرد کار و زغیر حق ببرید رستہ از بند خود پرستی خویش گم بیادش ز فرق تا بقدم دوختہ چشم دل ز غیر نگار عشق جوشید و کارہا کردہ دل چو از دست رفت جان آمد در دلِ او برست گلزارے کہ بشوئد ہم از خودی آثار نیز گہ گہ بہ خیزد از گفتار این قتیلان او برون ز شمار رفتہ رفتہ رسید نوبت ما در برم جامۂ ہمہ ابرار داد آن جام را مرا بتمام روئے آن مہر زان قمر دیدم کار دیگر برامد ازیک کار از خطاہا ہمین است ایمانم از دہان خدائے پاک و وحید بکہ رو آرم ار ازو تابم شدہ رنگین برنگ یار حسین وان یقین ہائے سید السادات