کمؔ نیم زان ہمہ بروئے یقین ہرچہ آن یاربر دلِ من ریخت ہست آن وحی تیرہ سو ختنی آمدم آن زمان کہ باد خزان عاشق زر شد ند و دولت و جاہ پس مرا از جہانیان بگزید کرد دیوانہ و خردہا داد من نیم کور تا چو کورانی گر جہانے بدشمنی خیزد رخت ہرگز ز کوچہ اش نبرم شورش عشق ہست ہر آنے آمدم چون سحر بلجّہء نور غافلان من ز یار آمدہ ام آمدم تا نگار باز آید نور الہام ہمچو باد صبا پُر شد از نور من زمان و زمین از تورّع برون نہادی پا رو بدوکن کہ رورخِ یار است تانہ کارِ دلت بجان برسد تانیائی ز نفس خود بیرون تانہ خونت چکد برائے کسے ہر کہ گوید دروغ ہست لعین نہ شیاطین بدونہ نفس آمیخت کہ نبود است بر یقین مبنی کر دیکسر ریاض دین ویران دل تہی از محبت آن شاہ در دلم روح پاک خویش دمید بست یک در ہزار در بکشاد بگزنیم چہے ز بستانی تیغ گیرد کہ خون من ریزد بزدلان دیگر اند و من دگرم تابکے خیر این گریبانے تا شود تیرگی ز نورم دور ہمچو بادِ بہار آمدہ ام بے دلان را قرار باز آید نزدم آرد ز غیب خوشبوہا سر ہنوزت بر آسمان از کین ہوش کن اے بریدہ زان یکتا ہمہ روہا فدائے دلدار است چون پیامت زدلستان برسد تانہ گردی بروئے او مجنون تانہ جانت شود فدائے کسے لیک آئینہ ام زربِّ غنی خالص آمد کلام آن دادار لیکن این وحی بالیقین زخدا ست در مشائخ نماند جز تزویر اندرین روز ہائے چون شب تار در دل من زعشق شور افگند خلق و مردم نصیحتم بکنند آن بر تازہ کان عطیہ یار من نہ آنم کہ ترک او گوئم فارغم کرد عشق صورت یار ناصحان را خبر ز حالم نیست شور ا فگندہ ام کہ تا زین کار این زمانم زمانہء گلزار دست غیبم بپر ورد ہر دم زندہ شد ہر نبی بآمدنم با خدا جنگہاکنی ہیہات از پئے خلق و ننگ و نام ورسوم وحی حق را چو بشنوی از ما تانہ از خود روی جُدا گردی تانہ خاکت شودبسان غبار چون دہندت بکوئے جانان راہ از پئے صورتِ مہِ مدنی زین سبب شددِ لم پُراز انوار ہمہ کارم ازان یقین شدہ ر است عالمان ہم نشستہ ہم چو ضریر قوم را دید حق بحالتِ زار خود مراشد گسست ہر پیوند تا ببرم ز یار خود پیوند چون زدست افگنم پئے مُردار جان من ہست یار مہ روئم از غم حملہ ہائے این اغیار گذرے سوئے آن زلالم نیست خلق گرد د ز خواب خود بیدار موسمِ لالہ زار و وقت بہار کرد وحیش بمن ظہور اتم ہر رسولے نہان بہ پیر ہنم این چہ جوروجفا کنی ہیہات تافتی رو ز حضرتِ قیوم این مگو ما نیافتیم چرا تانہ قربان آشنا گردی تانہ گردد غبار تو خونبار چون ندا آیدت ازان درگاہ