آنؔ خدائے کہ ذات اوست نہان دُور تر از دو چشم عالمیان بر وجودش یقین چسان آید گر نظر نیست گفتگو باید زین سبب ہست حاجت گفتار گر میسر نمے شود دیدار بے کلام و شہادت آیات کے یقین میشود کہ ہست آن ذات بے یقین کے ہمین شود دل پاک مُردہ چون سر برآرد از تہِ خاک گر یقین نیست نیز ایمان نیست زہدو صدق و ثبات و عرفان نیست جز یقین مشکلست صدق و ثبات سخت دشوار ترک منہیات زین سبب خلق شد چو مردارے سر تہی گشت از سرِ یارے روز شب کاروبار فسق و فجور حاصل عمر کفر و کبر و غرور دین و مذہب برائے آن باشد کز یقین سوئے حق کشان باشد این چہ دینے کہ می کشد ہر آن سوئے شیطان و سیرت شیطان از ریا عیب خویش مے پوشند ہر دم از حرص و آز می جوشند چون یقین نیست بر خدائے وحید لا جرم نفس شد خبیث وپلید نفس دون تانہ بیندآن انوار کے شود سرد خواہش مُردار ہست واللہ کلامِ ربّانی از خدا آلہ خدا دانی اژدہائے دمان کہ نفسش نام بے کلامِ خدا نہ گردد رام این فسون است بہر این مارے کز لبِ یاریک دو گفتارے وہ چہ دارد اثر کلام خدا دیو بگریزد از پیامِ خدا دُزد را کار ہست باشب تار چون سحر شد گریزد آن غدار ہمچو قول خدا کدام سحر کہ رود تیرگی ازو یکسر ہر کہ این دربرو خدا بکشاد بے توقف خدائش آمدیاد آنچنان دور شد زخبث و فساد کہ نماندہ اثر ز استعداد وان کہ در عمر خود ندیدآن نور کورماند و ز نورِ حق مہجور کس نیابد ازان یگان اسرار جز سعیدے کہ یا بدآن گفتار ہر کہ این مہر برسرِ او تافت ذوق مہر خدا ہمان کس یافت ہیچ دانی کلامِ رحمان چیست وان کہ آن خور بیافت آن مہ کیست آن کلامش کہ نورہا دارد شک وریب از قلوب بردارد نوردر ذات خویش و نوردہد رگِ ہر شک و ہر گمان ببرد دل کہ باشد گرفتہء اوہام یا بداز وے سکینت و آرام ہمچو میخے کہ ہست فولادی در دل آید فزائدت شادی زو ر ہد عادت فساد و شقاق چارۂ زہر نفس چون تریاق کارہا میکند بانسانی ہمچو باد صبا بہ بستانی مے کشاید دو چشم انسان را مے نماید جمال رحمان را درِ وحی خدا چو گردد باز بستہ گردد بر آدمی درِ آز یک کشش کار میکند بدرون در دل آید فرو رُخ بیچون زان کشش دل ہمی شود بیدار متنفّر ز غیر و طالبِ یار روز ہر حرص و آز تابندہ سوئے یارِ ازل شتابندہ میوہ از روضۂ فنا خوردہ و از خود و آرزوئے خود مُردہ سیلِ عشقش زِجائے خود بُردہ رخت در جائے دیگر آوردہ پاک و طیب بچشم بیچونی پیش کوران خبیث و ملعونی از یقین پُرچو شیشۂ عطّار لا اُبالی زِ ***ِ اغیار دست غیبی کشیدہ دامنِ دل برکشیدہ دو دست یارزِ گل پاک دل پاک جان و پاک ضمیر دور تر از مکائد و تزویر