ولا یرون یوم تندّم ومنقصۃ۔ ولا تغرب أنوارہم۔ ولا تخرب دارہم۔ منابعہم لا تغور۔ وصنائعہم لا تبور۔ ویُؤَیّدُون فی کل موطن ویُنصرون۔ ویُرزَقون من کل معرفۃ ومن کل جہل یُبعدون۔ ولا یموتون حتی تُکَمّل نفوسہم فإذا کُمّلت فإلی ربہم یُرجعون۔ فإن اللّٰہ نورٌ فیمیل إلی النور۔ وعادتہ البَدور إلی البدور۔ ولمّا کانت ہذہ عادۃ اللّٰہ بأولیاۂ۔ وسُنّتہ بعبادہ المنقطعین وأصفیاۂ۔ لزم أن لا یری عبدہ المقبول وجہ ذلّۃ۔ ولا یُنسب إلی ضعفٍ وعلّۃ عند مقابلۃٍ من أہل ملّۃ۔ ویفوق الکل عند تفسیرنمی ایستند و روز خجالت و نقصان نمی بینند و نورہائے ایشاں ناپدید نمی شوند و خانہ شاں خراب نمی گردد چشمۂ ایشاں خشک نمی شود و کارہائے شاں تباہ نمی گردند و ایشاں در ہر جائگاہ و مقام حرب منصور و مؤیّد می شوند و از معارف رزق دادہ می شوند و از جہل او شانرا دُور میدارند و نمی میرند تا وقتیکہ نفوس شاں مکمل نکردہ شوند و بعد از تکمیل نفوس خود سوئے رب خود باز می گردند۔ چرا کہ خدا نور است پس سوئے نور میلان او می گردد و عادت اوست کہ سوئے آناں می شتابد کہ در چشم او ماہِ تمام اند۔ و چوں عادت او بااولیاء خود و سنت او بہ بندگان فناشدہ و برگزیدگان ہمیں است لازم آمد کہ بندہ مقبول او روئے ذلت نہ بیند و ہیچ کمزوری و بیماری در وقت مقابلہ از احدے اہلِ مذہب سوئے او منسوب کردہ نشود و در تفسیر