أن یطلب کل ما استیسر لہ من الأدباء ۔ لعلّہ یکتب قولًا بلیغا ولا یتیہ کالناقۃ العشواء ۔ ثم من المُسَلّم أن اللّٰہ یُربّی عقول الصالحین۔ ویُسعدہم بالہدایۃ إلی طرق الروحانیین۔ ویُذکّرہم إذا ما ذہلوا معارف کلام اللّٰہ القدّوس۔ ویُنزل السکینۃ عند الزلزال علی النفوس۔ ویؤیّدہم بروحٍ منہ۔ ویُعضد بالإعانۃ علی الإبانۃ۔ ویتولی أمورہم ویُمیّزہم بالحصات والرزانۃ۔ ویصرفھم من السفاھۃ۔ ویَعصمہم من الغوایۃ ویحفظہم فی الروایۃ والدرایۃ۔ فلا یقفون موقف مندمۃٍ۔ او را اجازت دادہ شد کہ ہر کرا از ادیباں بخواہد برائے مدد خود بخواند شاید بدیں طور سخن فصیح تواند نوشت و ہمچو ناقہ کور سرگردان نشود۔ باز این امر ہم از مسلمات است کہ خداتعالیٰ عقل نیکوکاراں را خود پرورش می فرماید و مدد ایشاں می کند تا راہ رُوحانیاں بیابند و ایشاں را یاد می دہاند چوں معارف کلام الہٰی را فراموش کنند و بر ایشاں وقت زلزلہ سکینت نازل می فرماید و از روح القدس تائید ایشاں می کند و بازوئے ایشاں برائے بیان کردن استوار می سازد و متولی امور ایشاں می گردد و بعقل و آہستگی در ایشاں وغیر ایشاں فرق ظاہر مے فرماید و ایشاں را از سفاہت باز می دارد و از گمراہی نگہ می دارد و در روایت و درایت خود حافظہ ایشاں می گردد و پس درجاہائے ندامت