ہذا الامتحان والتجربۃ۔ ویری الناس کلہم ما کان لہ مستورًا من الشأن والرتبۃ۔ ومن المعلوم أن قیمۃ المرء الکامل یزید عند ظہور کمالہ۔ کما أن البئر یُحَبّ ویؤثر عند شرب زلالہ۔ ولا یخفی أن القادر علی تفسیر القرآن۔ یفرح کل الفرح عند السؤال عن بعض معارف الفرقان۔ فإنہ یعلم أن وقت اشراق کو!کبہ جاء ۔ وحان أن یُعرَف ویُخزی الأعداء۔ فلا یحزن ولا یغتمّ إذا دُعِی لمقابلۃ۔ ونودی لمناضلۃ۔ بل یزید مسرّۃ ویحسبہا لنفسہ کبشارۃ۔ أو کتفاؤل لإمارۃ۔ فإن العالم الفاضل لا یُقَدّرُ حق قدرہ۔ إلَّاو تجربہ ظاہر خواہند شد۔ و مردم شان و مرتبہ او را کہ پوشیدہ بود خواہند دید۔ و ایں امر معلوم خاص و عام است کہ قدر و قیمت انسان کامل در وقت ظہور کمال او زیادہ میگردد و ہم چناں کہ آں چاہے محبوب دلہامے شود کہ آب شیرین او بنوشند۔ و پوشیدہ نیست کہ ہر کہ قادر برتفسیر قرآن باشد۔ او بروقت سوال از بعض معارف قرآن خوش و خورم خواہد گردید۔ چراکہ او ازیں سوال بداند کہ وقت تافتن ستارہ او آمدہ است۔ و آں وقت رسیدہ است کہ شناختہ شود و رسواکند دشمناں را۔ پس او چوں برائے مقابلہ خواندہ شود ازیں امر غمگین نمی شود و اندو ہش نمی گیرد بلکہ بشنیدن ایں دعوت مسّرت او زیادہ می گردد وایں مقابلہ را در حق نفس خود بشارتے می پندارد۔ یا او برائے بزرگی خود فالے نیکو می انگارد چراکہ عالمے و فاضلے