لا وقت عفو عثار الناس۔ والمتکبّر لیس بِحَرِیّ أن
یُقال عِثارُہ۔ وستر عوارہ۔ وکذالک لا یلیق بہ
ان یعرض عن ذالک الخصام۔ ویستقیل من ہذا
المقام۔ مع دعاوی العلم وکونہ من العلماء الکرام۔
بل ینبغی أن یُسبر عقلہ۔ ویُعرف حقلہ۔ وقد
ادّعی أنہ صبّغ نفسہ بألوان البلاغۃ کجلودٍ تُحَلَّی بالدباغۃ۔ فإن کان ہذا ہو الحق ومن الأمور
الصحیحۃ الواقعۃ۔ فأی خوف علیہ عند ہذہ
المقابلۃ۔ بل ہو محلّ الإبشار والفرحۃ۔ لا وقت
الفزع والرِعْدۃ۔ فإن کمالاتہ المخفیۃ تظہرعندمگر ایں مقام جنگ سخت است نہ وقت درگزر کردن از لغزشہائے مردمان۔ و تکبر
کنندہ لائق ایں نیست کہ از لغزش او درگزر کردہ شود و عیب او پوشیدہ آید و ہم چنیں
او را نیز لائق نیست کہ ازیں پیکار رُوئے خود بگرداند وازیں مقام درخواست
درگزر کند۔ باوجود دعویٰ ہائے علم و از علمائے کرام بودن۔ بلکہ
مے سزد کہ عقل او آزمودہ شود۔ و زراعت خام او شناختہ آید۔ و او
دعویٰ کردہ است کہ بگوناگوں بلاغت نفس او را رنگین کردہ اند و ہمچو
آں چرم ہا کردہ اند کہ بدباغت آراستہ و پیراستہ می کنند۔ پس اگر ایں دعویٰ ہائے
او صحیح و واقعی ہستند۔ پس کدام خوف در وقت مقابلہ دامن او
مے گیرد بلکہ مقابلہ جائے شاد شدن و مقام فرحت است نہ وقت
ترس و لرزہ بر بدن افتادن۔ چراکہ کمالات پوشیدہ او در وقت امتحان