جعلتہ غرض السہام۔ ولکنہ ہتک سترہ
بیدیہ۔ فکان منہ ما ورد علیہ۔ وإنہ کذب
کذبا فاحشا وما خاف۔ بل خدع وزوّر وأغری
علیّ الأجلاف۔ وزعم نفسہ کأنہ صاحب
الخوارق والکرامات۔ وعالم القرآن وشارب
عین العرفان ومالک الدقائق والنکات۔ فوجب علینا
أن نُرِی الناس حقیقۃ ما ادّعاہ۔ ونُظہر ما
أخفاہ۔ ولولا الامتحان۔ لصعب التفریق بین
الجماد والحیوان۔ وکنتُ أقدر أن أُرِی ظالعہ
کالضلیع وحُمرہ کالأفراس۔ ولکن ہذا مقام العماسنشانہ تیر ہا نہ مے ساختم۔ مگر او پردہ خود را خود بدرید
و ہر چہ برو آمد ازو آمد۔ و او دروغ فاحش
گفت و نہ ترسید۔ بلکہ فریب کرد و دروغ را راست
نمود و مردم سفلہ را برمن انگیخت۔ و در بارہ نفس خود گمان کرد
کہ گویا او صاحب خوارق و کرامات و دانندہ قرآن و نوشندہ
چشمہ معرفت و مالک دقائق و نکتہ ہا ہست۔ پس واجب شد
برما کہ مردم را حقیقت دعویٰ او بنمائیم و ہر چہ پوشیدہ کرد
او را ظاہر کنیم۔ و اگر در دُنیا امتحان نبودے البتہ فرق کردن در
جاندار و بیجان مشکل بودے و من قدرت میداشتم کہ اسپ لنگ
او را ہمچو اسپے مضبوط و توانا بنمایم و خران او را ہمچو اسپان مضبوط جلوہ دہم