الاعتساف۔ وکثر الہذر والہذیان۔ ومُلِئت
بکلمات السبّ القلوب والآذان۔ وتاہت الخیالات وکُذّبت المعارف وصُدّقت الجہلات۔ أُلقیَ فی
روعی أن أُنجّی العامۃ من أغلوطاتہم۔ وأُطفئَ
بقولٍ فیصلٍ ما سعّروا بتُرہاتہم۔ وأکتب التفسیر
وأُرِی الصغیر والکبیر أنہم کانوا کاذبین۔
وما حملنی علی ذالک إلا قصد إفشاء کذب
ہذا المکّار۔ فإنہ مکر مکرًا کُبَّارًا وأظہر کأنہ من
العلماء الکبار۔ وادّعی أنہ یعلم القرآن۔ وفاق
الأقران۔ وحان أن یَغلب ویُعان۔ والغرض منو بیہودہ گوئی شاں بسیار شد و باکلمہ ہائے دُشنام دہی
دل ہا و گوش ہا پر شدند و خیالات آوارہ شدند
و تکذیب معارف کردند و تصدیق امور باطلہ کردند در دل من
انداختند کہ عامہ مردم را از غلط بیانی شاں خلاص دہم و بقول
فیصل افروختہ او شانرا منطفی گردانم وتفسیر بنویسم۔
ومردم را از خورداں و بزرگاں بنمایم کہ ایشاں کاذب اند۔
ومرا بر تالیف ایں تفسیر بجز قصدانشاء دروغ ایں مکّار ہیچ چیزے آمادہ
نکرد چرا کہ او از بس بزرگ مکرے نمود و ظاہر کرد کہ گویا
او از علماء کبار است و دعویٰ کرد کہ قرآن می داند و بر ہمگناں
سبقت دارد۔ و قریب است کہ غالب شود و مدد دادہ شود۔ واز نوشتن