۔ وتوفیقًا قائدًا إلی الرشد والسداد۔ وإلہامًا مُغنیا
عن غیر رب العباد۔ ثم ما بقی منک من تحمیدک۔
کمّلہ صحبک فی تأییدک۔ وأُنشِد الأشعار فی ثنائک۔ وما تُرک دقیقۃ فی إطرائک۔ ثم سبّونی وحقّرونی
بعد رفعک وإعلائک۔ وکانوا لا یُلاقون أحدًا ولا
یوافون رجلًا إلا ویذکروننی عندہم استخفافا۔ و
أکلوا لحمی بالغیبۃ فما أکلوا إلا سمًّا زعافا۔ فلمّا بلغت إہانتہم منتہاہا۔ وکَلَّمنی کَلِمہم بمُداہا۔ ووصل
الأمر إلی مداہا۔ ورأیتُ أنہم جاروا کل الجور۔ وأثاروا کالثور۔ وترکوا طریق الانصاف۔ وسلکوا مسلکو توفیق کہ سوئے ہدایت بکشد و الہامے کہ
از غیر خدا مستغنی سازد۔ باز ہر چہ از خود ستائی تو باقی ماندہ بود
دوستان تو آنرا بکمال رسانیدند و شعرہا در تعریف تو خواندہ شدند۔
و در تجاوز از حد در صفت وثنائے تو ہیچ دقیقہ نگذاشتند باز بعد از بلند کردن تو
مرا دُشنام دادند و بہ تحقیر یاد کردند و بودند کہ بہر کہ ملاقی مے شدند
و ملاقات مے نمودند مرا بہ تحقیر یاد مے کردند
باگلہ گوشت من بخوردند پس نخوردند مگر زہر ہلاہل را و ہرگاہ کہ
توہین شاں بانتہا رسید و کلمات شاں مرا بکارد ہا خستہ کردند وامر
توہین تا بغایت رسید و دیدم کہ ایشاں بدرجہ کمال ظلم کردند۔ وہمچو
گاؤ گرد برانگیختند وطرق انصاف گذاشتند و راہ ظلم اختیار کردند