کمیْتٍ تُرّبَ۔ أو کبیتٍ خُرّبَ۔ والناس یحسبوننی شیءًا ولستُ بشیء۔ وما أنا إلَّا لربی کفیء۔ وما کان لی أن أبارز وأدعو العدا۔ ولکن اللّٰہ أخرجنی لہذا الوغیٰ۔ وما رمیتُ إذ رمیتُ ولکن اللّٰہ رمٰی۔ ولی حِبٌّ قدیر وإعانتہ تکفینی۔ ومتُّ فظہر الحِبُّ بعد تجہیزی وتکفینی۔ ووہب لی بعد موتی کلامًا کالریاض۔ و قولًا أصفی من ماء یسیح فی الرضراض۔ وحجۃ بالغۃ تلدغ الباطل کالنضناض۔ وکلہا من ربی وما أنا إلَّا خاوی الوفاض۔ وأُمرتُ أن أنفق ہذہ الأموال علی الأوفاض۔ وأن أرُمّ جدران الإسلام قبل الانقضاض۔ہمچو آں مردہ کہ بروخاک انداختہ باشند یا ہمچو آں خانہ کہ او را خراب کردہ باشند۔ ومردم مرا چیزے می شمارند ومن چیزے نیستم۔ ومن نیستم مگر برائے خداوند خود ہمچو سایہ و ایں کار من نبود کہ من بمیدان مباحثہ بیروں آیم و دشمناں را دعوت کنم مگر خدا برائے ایں جنگ مرا بیروں آورد۔ ومن ہر تیرے کہ می اندازم نمے اندازم آں تیررا بلکہ خدائے من مے اندازد۔ ومرادوستے قادر است وامدادِ او مرا کافیست۔ ومن مُردم پس ظاہر شد آں دوست بعد تجہیز و تکفین من۔ و بخشید مرا پس از مردن من کلامے کہ ہمچو روضہ ہا است۔ و سخنے عطا کرد کہ آں ازاں آب صافی تر است کہ بر زمین سنگریزہ ہا جاری می باشد۔ و مراآں حجت بالغہ داد کہ باطل را چناں می گزد کہ مارے مہلک انساناں را۔ وایں ہمہ از پروردگار من است ومن ترکش خود خالی می دارم۔ ومن حکم دادہ شدہ ام کہ ایں مالہا را بر ہر قسم مردم خرچ کنم۔ و دیوارہائے اسلام را قبل از افتادن آنہا از سرِ نو مرمت نمایم