من غیر جناح العرفان۔ وکانوا یکذبون ولا یستحیون۔ ویتصلّفون ولا یتقون۔ ویفترون ولا ینتہون۔ وینسبون إلیہ بحار محامد ما استحقّہا۔ وأبکار معارف ما استرقّہا۔ وکانوا یسبّوننی کما ہی عادۃ السفہاء۔ ویذکروننی بأقبح الذکر وبالاستہزاء ۔ ویقولون إن ہذا الرجل ہاب شیخنا وخاف۔ وأکلہ الرعب فما حضر المصاف۔ وما تخلّف إلَّا لخطب خشَّی وخوف غَشَّی۔ ولو بارز لکلمہ الشیخ بأبلغ الکلمات۔ وشبّح رأسہ بکلام ہو کالصَفات فی الصِفات۔ وکذالک کانوا یہذرون۔ ویستہزء ون بی ویسبّون۔ وواللّٰہ لا أحسب نفسی إلَّاپر ہائے معرفت او را پرانیدند و بودند کہ دروغ مے گفتند وحیا نمے کردند و لاف می زدند و نمی ترسیدند و افترامے کردند وباز نمے آمدند و بسوئے او آں دریاہائے محامدرا نسبت مے دادند کہ او حق آنہا ندارد و آں ابکار معارف را بوے منسوب می کردند کہ او آنہا را بکنیزگی نہ گرفتہ است و بودند کہ دشنام می دادند مرا۔ چنانچہ عادت سفہا است و مرا بہ بدترین طریقہ و باستہزا یاد می کردند ومی گفتند کہ ایں شخص از شیخ ما ترسیدہ است و ہیبت شیخ ما او را بخورد ازہمیں سبب حاضر مباحثہ نشدہ است وتخلف او از وجہ ایں کارے بزرگ است کہ او را ترسانید و نیز آں خوفیست کہ بروطاری شد واگر برائے مباحثہ بیروں آمدے شیخ ما بفصیح ترین کلمہا او را خستہ کردے و بکلامے سرِ او شکستے کہ در صفات ہمچو سنگے روشن و سپید است۔ و ہمچنیں بودند کہ بیہودہ گوئیہامے کردند واستہزامی نمودند و دشنام می دادند۔ وبخدا کہ من نفس خود را نمی شمارم مگر