استعمل کیدًا آخر۔ ورحل من مکانہ وسافر۔ ووصل لاہور۔ وأثار النقع کالثور۔ وأرجفت الألسنۃ أنہ ما جاء إلَّا لیکتب التفسیر فی الفور۔ فلمّا رأیت أنہم حسبوا الدودۃ ثعبانا۔ والشوکۃ بستانا۔ قلت فی نفسی ان نذہب إلی لاہور فأیّ حرجٍ فیہ۔ لعلّ اللّٰہ یفتح بیننا ویسمع الناس ما یخرج من فینا وفیہ۔ فشاورتُ صحبتی فی الأمر۔ وکشفتُ عندہم عن ہذا السرّ۔ واستطلعتُ ما عندہم من الرأی۔ وسردتُ لہم القصۃ من المبادی إلی الغای۔ فقالوا لا نری أن تذہب إلی لاہور۔ وإن ہو إلَّا محلّ الفتن والجور۔ وقددیگر بکار آورد واز جائے خود کوچ کردہ و سفر اختیار نمود و بہ لاہور آمد وبر انگیخت غبار مانند ثور و بہ دروغ مشہور کردند کہ برائے تفسیر نوشتن در لاہور آمدہ است۔ پس چوں دیدم کہ آں مردم کرمے را اژدہائے تصور کردہ اند و خارے را بستانے گمان بردہ اند در دل خود گفتم کہ اگر ما نیز ہم بہ لاہور رویم کدام حرج است۔ تا شاید خدا در ما حکم کند و مخلوق را ازاں سخنہا آگاہ کند کہ از دہن ما و دہن او برآیند پس دریں امر بدوستان خود مشورہ کردم و ایں راز برایشاں کشودم و از ایشاں آگہی خواستم کہ دریں رائے شاں چیست و تمام قصّہ از اول تا آخر بر ایشاں خواندم۔ پس در جواب گفتند کہ نزد ما حاجتے نیست کہ بہ لاہور روی نہ آنجا بجز فتنہ و ظلم چیزے نیست و ظاہر