الفرع۔ ویُضِیعون الورع لہذہ الدنیا ویجبؤن الزرع۔ ویریدون أن یحتکأ قولہم فی قلوب الناس۔ مع أنہم ما خلصوا من الأدناس۔ وکیف یُترقّب الماء المعین من قربۃٍ قُضِئت۔ والخلوص والدینُ من قریحۃٍ فسدت۔ وکیف یُعَدُّ الأسیر کمُطلَقٍ من الإسار۔ وکیف یدخل المُقرف فی الأحرار۔ وکیف یتداکأ الناس علیہ۔ وہو خبیث وخبیث ما یخرج من شفتیہ۔ وإن قلمی بُرّء من أدناس الہوی۔ وبُرِیَ لإرضاء المولٰی۔ وإن لِیراعی أثرٌ من الباقیات الصالحات۔ ولا کأثر سنابک المسوّمات۔ ونحن کُماۃٌ لا نزلّ عن صہوات المطایا۔ وإنّا مع ربنا إلٰی حلول المنایا۔ وإن خیلنا تجول علی العدا دنیا پرہیزگاری را برائے ایں دنیا از دست می دہند و زراعت خام خود را مے فروشند و مے خواہند کہ سخن شاں در دل ہا جاگیرد۔ باوجود اینکہ ایشاں از چرکہائے بخاست خلاص نیافتہ اند و چگونہ آب صافی از مشک بدبو میسر آید۔ و خلوص و دین از طبیعتے فاسد و چگونہ قیدی ہمچو رہائی یافتہ شمردہ شود۔ و چگونہ داخل کردہ شود بد نزاد در نیک اصلان و چگونہ گرد آیند مردم برو و او خبیث است و خبیث است آنچہ از دہن او بیروں می آید۔ و قلم من بری کردہ شد از چرک ہائے ہوا و تراشیدہ شد برائے راضی کردن مولیٰ و برائے قلم من نشان است از باقیات صالحات۔ نہ ہمچو نشان سُمہائے اسپان کارزار و ما سواریم از پشتہائے اسپاں نمی افتیم۔ و ما با خدائے خودیم تا وقت موت و اسپان ما حملہ مے کنند بر دشمناں