مقفلۃ۔ وأثام صدورٍ مغلقۃ۔ فإن أکثر المسلمین فقدوا تقواہم۔ وأغضبوا مولاہم۔ وتری کثیرا منہم شغفہم حبّ الأموال والعقار والعقیان۔ وملک فؤادہم ہوی الأملاک والنسوان۔ وقلّب قلوبہم لوعۃ اِمرتہا فشُغلوا بہا عن الرحمٰن۔ وتری أکثرہم اعتضدوا قِربۃ الملحدین۔ وانقادوا کَقَءُوْدٍ لسیر الکافرین۔ وحسبوا أن الوصلۃ إلی الدولۃ طرق الاحتیال او القتال۔ وزعموا أن النبالۃ لا یحصل إلاَّ بالنبال۔ فلیس عندہم تدبیر تأیید المِلّۃ من غیر سفک الدماء بالمرہفات والأسنّۃ۔ ویستقرون فی کل وقتشد وایں ہمہ پاداش آں دلہا بود کہ بر خود قفل می داشتند و جزائے آں سینہ ہا بود کہ بند بودند چراکہ اکثر مسلماناں پرہیزگاری خود را گم کردند ومولائے خود را رنجانیدند۔ وبسیارے را ازیشاں می بینی کہ فریفتہ محبت مال و زمین و زر ہستند و خواہش املاک و زن ہا مالک دلہائے ایشاں شدہ و گردش داد دِلہائے ایشاں را سوزش برکتہائے آں یعنی می خواہند کہ در آں مال ہا برکت و زیادت شود پس ازیں باعث از رحمان دور افتادند۔ و می بینی اکثر ایشاں را کہ مشک ملحدان ببازو آویختہ اند و سیرت کافراں را ہمچو اسپ رام شوندہ مطیع گشتند او خیال کردند کہ وسیلہ سوئے دولت طریقہائے حیلہ گری است یا جنگ و پیکار و گمان کردند کہ ہمہ بزرگی و فضل در تیرہا یعنی جنگ کردن است پس نزد ایشاں تدبیر تائید ملت بجز خونریزی بہ تیغہا و نیزہ ہا بطریقے دیگر نیست و در ہر وقت می جویند کہ کدام موقع می آید