وباء وا بغضبٍ مّن اللّٰہ القہّار۔ والنصاریٰ سلکوا قلیلا ثم ضلّوا وفقدوا الماء فماتوا فی فلاۃ من الاضطرار۔ فحاصل ہذا البیان أن اللّٰہ خلق أحمدین فی صدر الإسلام وفی آخر الزمان۔ وأشار إلیہما بتکرار لفظ الحمد فی أول الفاتحۃ وفی آخرہا لأہل العرفان۔ وفعل کذالک لیردّ علی النصرانیین۔ وأنزل أحمدین من السماء لیکونا کالجدارین لحمایۃ الأولین والآخرین۔ وہذا آخر ما أردنا فی ہذا الباب۔ بتوفیق اللّٰہ الراحم الوہاب۔ فالحمد للّٰہ علی ہذا التوفیق والرفاء۔ وکان من فضلہ أنّ عَہْدنَا قُرِنَ بالوفاء۔ وما کان لنا أن نکتب حرفًا لولا عون حضرۃ الکبریاء۔ ہو الذی أَرَی الآیات۔ وأنزل البیّنات۔ وعصم قلمی وکلمی من الخطاء۔ وحفظ
از غضب الہٰی ہلاک شدند۔ و نصاریٰ قدمے چند رفتند باز گمراہ شدند
و آب را گم کردند پس در بیابانے بمردند۔ پس حاصل کلام ایں است کہ
پیدا کرد خداتعالیٰ دو احمد را در صدر اسلام و در آخر زمانہ و اشارہ
کرد سوئے آں ہر دو بہ دوبار آوردن لفظ حمد در اول فاتحہ و آخر فاتحہ۔ و ہم چنیں کرد تا کہ
ردّ کند بر نصرانیاں و نازل کرد دو احمد را از آسمان
تا کہ آں ہر دو باشند ہمچو دو دیوارے برائے اولین و آخرین۔ و ایں آخر امر است کہ
ارادہ کردیم دریں باب بتوفیق خدائے رحیم و وہاب۔ پس حمد خدا را ست بریں
توفیق و سازداری و ایں فضل اوست کہ عہد ما بوفاء قرین کردہ شد و
مجال مانبود کہ ما حرفے نویسیم اگر مدد خدا نبودے۔ او آں خداست کہ
نشانہا نمود و دلائل بیّنہ نازل فرمود و نگہداشت قلم و کلمہ ہائے مرا از خطا و