علی طریق النبیّین۔ ویحذرہم من طرق الکفرۃ الفجرۃ۔ فذکر قومًا أکمل لہم عطاء ہ۔ وأتمّ نعماء ہ۔ ووعد أنہ باعث من ہذہ الأمۃ من ہو یُشابہ النبیّین۔ ویُضاہی المرسلین۔ ثم ذکر قومًا آخر تُرکوا فی الظلمات۔ وجعل فتنتہم آخر الفتن وأعظم الآفات۔ وأمر أن یعوذ الناس کلہم بہ من ہذہ الفتن إلی یوم القیامۃ۔ ویتضرّعوا لدفعہا فی الصلوات فی أوقاتہا الخمسۃ۔ وما أشار فی ہذا إلی الدجّال وفتنتہ العظیمۃ۔ فأیّ دلیل أکبر من ہذا علی إبطال ہذہ العقیدۃ۔ ثم من مؤیّدات ہذا البرہان۔ أن اللّٰہ ذکر النصاری فی آخر القرآن کما ذکر فی أوّل الفرقان۔
رغبت دہد در راہ ہائے انبیاء و بترساند از راہ کافراں و فاجراں پس ذکر کرد
قومے را کہ کامل کرد بر او شاں عطاء خود و تمام کرد برو شاں نعمت خود۔ و وعدہ کرد کہ او
پیدا کند کسے را کہ او مشابہ انبیاء است و مشابہ رسولان است۔
باز قومے دیگر را ذکر کرد کہ در ظلمات گذاشتہ شدند و گردانید فتنہ اوشانرا
اعظم الفتن و حکم کرد کہ مردم بدو پناہ جویند
ازیں فتنہا تا قیامت۔ و برائے دفع آں فتنہ ہا در
نماز تضرع کنند پنج وقت۔ و اشارت نکرد اینجا سوئے دجال
و فتنہ بزرگ او۔ پس کدام دلیل بزرگ تر ازیں است برائے باطل کردن
ایں عقیدہ باز از مؤیدات ایں برہان این است کہ خدا
ذکر نصاریٰ در آخر قرآن کردہ است چنانکہ در اول قرآن کردہ است