والإظہار۔ وأماطَ عنا وَعْثاءَ الافتکار۔ فوجب علی الذین یُنَضْنِضون نضنضۃَ الصِلِّ۔ ویُحَمْلِقون حملقۃَ البازی المطل۔ ان لا یُعرِضوا عن ہذا الإنعام۔ ولا یکونوا کالأنعام۔ وقد عَلِقَ بقلبی أن الفاتحۃ تأسُوا جِراحَہم۔ وترِیش جناحَہم۔ وما مِن سورۃ فی القرآن إلَّا ہی تکذّبہم فی ہذا الاعتقاد۔ فاقرءْ مِمّا شئتَ من کتاب اللّٰہ یُریک طریق الصدق والسداد۔ ألا تریٰ أن سورۃ ’’بنی إسرائیل‘‘ یمنع المسیح أن یرقی فی السماء۔۱؂ وأن’’آل عمران‘‘ تعِدہ أن اللّٰہ مُتوَفِّیہ ۲؂ وناقِلُہ إلی الأموات من الأحیاء ۔ ثم إن’’المائدۃ‘‘ تبسُط لہ مائدۃ الوفاۃ۔ فاقرأْ فلمّا توفیتنی و ظاہر کردن و دور کرد از ما مشقت فکر کردن را پس واجب شد بر آنانکہ زبان مے جنبانند ہمچو جنبانیدن مار خورد و می نگرند ہمچو نگریستن بازے کہ صید را مے بیند۔ کہ ازیں انعام اعراض نکنند و ہمچو چارپایاں شوند و ایں امر بدل من آویخت کہ سورہ فاتحہ ریشہائے او شاں را دور خواہد کرد و باز وے ایشانرا پر خواہد نہاد و در قرآن ہیچ سورتے نیست مگر آں تکذیب شاں می کند۔ پس بخواں کتاب الہٰی را از ہر جا کہ مے خواہی بنماید ترا راہ صدق و سداد۔ نمی بینی کہ سورۃ بنی اسرائیل منع می کند مسیح را کہ سوئے آسمان صعود نماید و سورہ آل عمران وعدہ می کند او را کہ خدا وفات دہد او را و از زندگان سوئے مُردگان نقل کند۔ باز سورہ مائدہ مے گسترد برائے مسیح مائدہ وفات را۔ پس بخواں آیت فلمّا توفیتنی