ہذہ الأمّۃ علی قدم أحمد نالأول الذی ہو سید الکائنات۔ لیُفہم أنّ الدعاء استُجیب من حضرۃ مستجیب الدعوات۔ ولیکون ظہورہ للاستجابۃ کالعلامات۔ فہذا ہو المسیح الذی کان وُعِد ظہورہ فی آخر الزمان۔ مکتوبًا فی الفاتحۃ وفی القرآن۔ ثم فی ہذہ الآیۃ إشارۃ إلی أن العبد لا یمکنہ الإتیان بالعبودیۃ۔ إلَّا بتوفیق من الحضرۃ الأحدیۃ۔ ومن فروع العبادۃ أن تحب من یُعادیک۔ کما تحب نفسک وبنیک۔ وأن تکون مُقیلا للعثرات۔
مُتجاوزًا عن الہفوات۔ وتعیش تقیًّا نقیًّا
سلیم القلب طیب الذات۔ ووفیًّا صفیًّا مُنزّہًا عن ذمائم
بر قدم آں احمد کہ او سید کائنات است۔
تا فہمیدہ شود کہ ایں دعا کہ در سورۃ فاتحہ کردہ شد در حضرت احدیت قبول شدہ است
و تا ظہور آں احمد برائے قبول شدن دعا مثل علامات باشد۔ پس ایں ہماں مسیح است
کہ وعدہ ظہور او در آخر زمان بود کہ نوشتہ شدہ بود در سورۃ فاتحہ و در قرآن۔
باز دریں آیت اشارت است سوئے اینکہ بندہ را ممکن نیست
حق عبادت بجا آوردن مگر بتوفیق حضرت احدیت۔ و از شاخہائے
عبادت این است کہ دشمن خود را دوست داری چنانکہ دوست میداری نفس خود را
و پسران خود را و اینکہ از لغزشہائے مردم درگذر کنی و از خطاہائے ایشاں
تجاوز کنی۔ و اینکہ زندگانی تو پاک و بے لوث باشد سلامت باشد
دل از عیب ہا و پاک باشد ذات از پلیدیہا۔ و وفا کنندہ باصفا پاک از بد عادات ہا