العادات۔ وأن تکون وجودًا نافعًا لخلق اللّٰہ بخاصیۃ الفطرۃ کبعض النباتات۔ من غیر التکلفات والتصنّعات۔ وأن لا تؤذی اخیک بکبرٍ منک ولا تجرحہ بکلمۃ من الکلمات۔ بل علیک أن تجیب الأخ المغضوب بتواضعٍ ولا تُحَقّرہ فی المخاطبات۔ وتموت قبل أن تموت وتحسب نفسک من الأموات۔ وتُعظّم کلّ من جاء ک ولو جاء ک فی الأطمار لا فی الحلل والکسوات۔ وتُسلّم علی من تعرفہ ولا تعرفہ۔ وتقوم متصدّیًا للمواسات۔ و اینکہ باشی وجود نافع مر خلق را بخاصیت پیدائش ہمچو بعض نباتات بغیر تکلف و تصنع۔ و ایں کہ ایذا نہ دہی برادر خود را بباعث تکبر نفس خود و نہ خستہ کنی او را ببعض کلمات بلکہ جواب دہی برادر در غضب آرندہ را بتواضع و در مخاطبات تحقیر او نہ کنی بلکہ بمیری قبل زانکہ بمیری و شماری نفس خود را از مردگان و بزرگ داری آنرا کہ نزد تو آید اگرچہ در پارچات کہنہ باشد نہ لباسہائے فاخرہ و سلام بکنی بر ہر کہ او را بشناسی و بر ہر کہ او رانشناسی و برائے غمخواری مردم برخیزی۔