أیامہ غُرَرًا۔ وکلامہ دُرُرًا۔ ووجہہ بدرًا۔ ومقامہ صدرًا۔
ومن ذلّ للّٰہ فی صلواتہ أذلّ اللّٰہ لہ الملوک۔ و
یجعل مالکًا ہذا المملوک۔ ثم اعلم أنّ اللّٰہ
حمد ذاتہ أولا فی قولہ ’’3‘‘۔۱
ثم حث الناس علی العبادۃ بقولہ
’’3‘‘۔۲ ففی ہذہ إشارۃ إلی أن
العابد فی الحقیقۃ۔ ہو الذی
یحمدہ حق الحمدۃ۔ فحاصل ہذا الدعاء والمسألۃ۔ أن یجعل اللّٰہ أحمد کل من تصدّی للعبادۃ۔ وعلی
ہذا کان من الواجبات۔ أن یکون أحمد فی آخر
روز ہائے او روشن و کلام او مرواریدہا و روئے او ماہ چاردہ۔ و
مقام او پیش از ہمہ و ہر کہ فروتنی را اختیار کند در نماز فروتنی می کنند
برائے او بادشاہاں و مالک خواہد کرد ایں مملوک را۔
باز بدان کہ تعریف گفت اللہ تعالیٰ ذاتِ خود را نخستین در قول او کہ الحمد للّہ
رب العالمین۔ باز ترغیب داد مردم را بر عبادت بقول او
ایاک نعبد وایاک نستعین۔ پس دریں اشارہ است
کہ عابد در حقیقت ہماں شخص است کہ تعریف خداتعالیٰ کند
چنانکہ حق است۔ پس حاصل ایں دعا و درخواست ایں است کہ
خدا عبادت کنندہ را احمد بگرداند۔ و بناءً علیہ
واجب بود کہ در آخر امت احمدے پیدا شود