الإنسان مُحافظًا علی الصلوات الخمس فی أوائل أوقاتہا۔ وأن یجہد للحضور و الذوق والشوق وتحصیل برکاتہا۔ مواظبًا علی أداء مفروضاتہا ومسنوناتہا۔ فإن الصلاۃ مرکبٌ یوصل العبد إلی رب العباد۔ فیصل بہا إلی مقام لا یصل إلیہ علی صہوات الجیاد۔ وصیدہا لا یُصاد بالسہام۔ وسرّہا لا یظہر بالأقلام۔ ومن التزم ہذہ الطریقۃ۔ فقد بلغ الحق والحقیقۃ۔ وأَلْفَی الحِبَّ الذی ہو فی حُجُب الغیب۔ ونجا من الشک والریب۔ فتریٰ انسان پنجگانہ نماز را بر اوائل وقت آنہا محافظ باشد۔ و اینکہ کوشش کند برائے حضور در نماز و ذوق و شوق و حاصل کردن برکتہائے او و لازم گیرندہ باشد ادائے فرائض و سنت ہائے آنرا۔ چرا کہ نماز مرکبے است کہ بندہ را تا خداتعالیٰ می رساند۔ پس بنماز تا آں مقامے می رسد کہ بر پشتہائے اسپاں نتواند رسید۔ و شکار آں بقابو نمی آید بہ تیر ہا۔ و راز آں بقلم ہا ظاہر نمی شود۔ و ہر کہ لازم کرد ایں طریقہ را او حق و حقیقت را رسید۔ و یافت آں دوست را کہ او در پردہ ہائے غیب است۔ و نجات یافت از شک و ریب و خواہی دید