لا تہوی أنفسہم أرادوا أن یقتلوہ وہم یعلمون۔ وما کان لبشر أن یموت إلَّا بإذن اللّٰہ فکیف المرسلون۔ إنہ یعصم عبادہ من عندہ ولو مکر الماکرون۔ یقولون نحن خدام الاسلام وقد صاروا أعوانًا للنصارٰی فی أکثر عقائدہم۔ وجعلوا أنفسہم کحبالۃ لصائدہم۔ یقولون سمعنا الأحادیث بالأسانید۔ ولا یعلمون شیئا من معنی التوحید۔ ویقولون نحن أعلم بالأحکام الشرعیۃ۔ وما وطئت أقدامہم سکک الأدلّۃ الدینیۃ۔ یطیرون فی الہوی کالحَمام۔ ولا یُفکّرون فی ساعۃ الحِمام۔ یسعون لحطامٍ بأنواع قلقٍ۔ ویُخرجون کأہلنفس ایشاں بود خواستند کہ او را قتل کنند و ہیچ نفسے بجز اذن رب نہ می میرد پس چگونہ مرسلاں بمیرند۔ و خداتعالیٰ بندگان خود را نگہ می دارد اگرچہ مکر کنندگان مکر کنند۔ می گویند کہ ما خادمان اسلام ہستیم حالانکہ در عقائد خود نصاریٰ را مدد مے دہند۔ و صیادان آں گروہ را ہمچو دامے مدد می دہند می گویند کہ ما حدیثہا را باسانید شنیدیم و از معنی توحید ہیچ خبر نہ مے دارند۔ ومے گویند کہ ما احکام شریعت را مے دانیم و حال ایں است کہ قدم ایشاں در کوچہ ہائے ادلہ دینیّہ نیفتادہ است۔ ہمچو کبوتر در حرص و ہوا می پرند و در ساعت موت فکر نہ می کنند برائے اندک نفعے دنیا بصد بے قراری می دوند۔ و ہمچو منافقان