ما بقی فیہم علم کتاب اللّٰہ الفرقان۔ ولا تقوی القلوب وحلاوۃ الإیمان۔ وتباعدوا من أعمال البرّ وأفعال الرشد والصلاح۔ وانتقلوا من سُبل الفلاح إلی طرق الطلاح۔ وعاد جمرہم رمادًا۔ وصلاحہم فسادًا۔ بعدوا من الخیر والخیر بعد منہم کالأضداد۔ وصاروا لإبلیس کالمُقرّنین فی الأصفاد۔ وانجذبوا إلی الباطل کأنّہم یُقادون فی الأقیاد۔ یخونون فی فتاواہم ولا یتّقون۔ ویُکذّبون ولا یُبالون۔ ویقربون حرمات اللّٰہ ولا یبعدون۔ ولا یسمعون قول الحق بل یریدون أن یسفکوا قائلہ ویغتالون۔ ولمّا جاء ہم إمام بماگشت۔ باقی نماند در ایشاں علم قرآن شریف و نہ پرہیزگاری دلہا و شیرینی ایمان۔ و از کارہائے نیکی و کارہائے رشد دُور افتادند و از راہ ہائے نجات سوئے طریقہائے تباہی منتقل شدند و اخگر شوق دین شاں خاکستر گردید و صلاح شاں بفساد متبدل گشت۔ ایشاں از نیکی دور شدند و نیکی ازیشاں ہمچو ضدہا دور شد۔ و برائے شیطان چناں شدند کہ گویا در قید او مضبوط بستہ شدند و سوئے باطل چناں منجذب شدند کہ گویا ایشاں در قیدہا کشیدہ می شوند۔ در فتویٰ ہا خیانت می کنند و نہ می ترسند و دروغ می گویند و پروا ندارند و اقدام برگنہ ہا می کنند و دور نہ مے مانند و سخن حق نمی شنوند بلکہ می خواہند کہ حق گو را بکشند و وچوں امامے آمد کہ مخالف