الدّین غریبًا کشہداء الکربلاء۔ وإنہا نار أذابت قلوبنا۔ وجنّبت جنوبنا۔ وثقّلت علینا خطوبنا۔ ورمت کتاب اللّٰہ بأحجار من جہلات الجاہلین۔ ونریٰ کثیرا منہم یخفون الحق ولا یجتنبون الزور کالصلحاء ۔ وتکذب ألسنتہم عند الإفتاء ۔ غشوا طبائعہم بغواشی الظلمات۔ وقدّموا حَبّ الصِلات علی حُبّ الصَلٰوۃ۔ نبذوا القرآن وراء ظہورہم للدنیا الدنیّۃ۔ وأمالوا طبائعہم إلی المقنیات المادیۃ۔ واشتدّ حرصہم ونہتمہم وشغفہم باللذات الفانیۃ۔ وجاوز الحدّ شُحّہُم فی الأمانی النفسانیۃ۔ را بحالت غربت گذاشتند ہمچو شہیدان کربلا وایں آتشے است کہ دل مارا گداخت و پہلوہائے مارا بشکست و کارہائے مارا در مشکل انداخت وکتاب اللہ را بہ سنگہائے باطل سنگسار کردند وبسیارے را ازیشاں مے بینیم کہ راستی را مے پوشند و ہمچو نیکاں از دروغ پرہیز نمی کنند۔ و زبانہائے شاں فتویٰ ہائے دروغ می دہند۔ طبیعتہائے خود را پردہ ہائے تاریکی پوشیدہ اند۔ و دانہ بخشش ہائے را بر محبت نماز مقدم مے د۱رند۔ قرآن را از پے دنیاء خود پس پشت انداختند۔ وطبیعتہائے خود را سوئے ذخیرہ ہائے مادی میل دادند۔ و حرص و آرزو و رغبت شاں سوئے لذتہائے فانیہ بدرجۂ نہایت رسید۔ وشدت حرص شاں در آرزوہائے نفسانی از حد متجاوز