یوم الدین۔ فلیتدبّر من کان من المتدبّرین۔ وحاصل الکلام ان فی ہذہ الصفات التی خُصّت باللّٰہ ذی الفضل والإحسان۔ حقیقۃ مخفیّۃ ونبَأً مکتومًا من اللّٰہ المنّان۔ وہو أنہ تعالی أراد بذکرہا أن یُنبیءَ رسولہ بحقیقۃ ہذہ الصفات۔ فأرَی حقیقتہا بأنواع التأییدات۔ فربّی نبیّہ وصحابتہ فأثبت بہا أنہ رب العالمین۔ ثم أتمّ علیہم نعماء ہ برحمانیتہ من غیر عمل العاملین۔ فأثبت بہا أنہ أرحم الراحمین۔ ثم أراہم عند اشارہ کرد در آیت یوم الدین۔ پس تدبر کند تدبر کنندہ۔ و حاصل کلام ایں است کہ درایں صفات کہ خاص کردہ شدہ اند بخدائے ذو الفضل و الاحسان حقیقتے پوشیدہ است و خبرے پنہاں از خدا تعالیٰ و آں ایں است کہ ارادہ کرد او سبحانہ کہ رسول خود را از حقیقت ایں صفات خبر دہد۔ پس خواص آں صفات را بانواع تائیدات بنمود۔ پس پرورش کرد نبی خود را و صحابہ او را و ثابت کرد کہ او رب العالمین است۔ باز کامل کرد بروشاں رحمانیت خود را بغیر عمل عاملے۔ پس ثابت کرد بآں ارحم الراحمین بودن خود باز کوششِ اوشاں