یختص بالذین آمنوا وأطاعو ربًّا کریمًا۔ کما صُرّح فی قولہ تعالٰی ’’3‘‘۔۱؂ فثبت بنص القرآن أن الرحیمیۃ مخصوصۃ بأہل الإیمان۔ وأمّا الرحمانیۃ فقد وسعت کل حیوان من الحیوانات۔ حتی ان الشیطان نال نصیبًا منہا بأمر حضرۃ ربّ الکائنات۔ وحاصل الکلام ان الرحیمیۃ تتعلق بفیوضٍ تترتب علی الأعمال۔ ویختص بالمؤمنین من دون الکافرین وأہل الضلال۔ ثم بعد الرحیمیّۃ فیضٌ آخر وہو فیض الجزاء الأَتمّ ایں فیض خاص است بکسانے کہ ایمان آورند و طاعت کنند رب کریم را چنانکہ تصریح کردہ شدہ در قول او تعالیٰ کہ خدا رحیم مومناں است پس ثابت شد از نص قرآن کہ صفت رحیم بودن باہل ایمان خاص است مگر رحمانیت شامل است ہر حیوان را بحدے کہ شیطان ہم نصیبے ازاں یافتہ است بحکم خدائے کائنات۔ و حاصل کلام این است کہ رحیمیت تعلق میدارد بآں فیض!ہا کہ بر اعمال مترتب می شوند۔ وخاص است بمومنان بدون کافران و گمراہان۔ باز بعد رحیمیت فیضے دیگر است وآں فیض جزاء