إلَّا کطائر یخذق۔ أو کمسلول یبصق۔ لا یَبطُنون أمرنا۔ ولا یعرفون سرّنا۔ ثم یُکفرون ویسبّون ویہذرون من غیر فہم الکتاب۔ ولا کہریر الکلاب۔ وما بقی فیہم فہم یہدیہم إلی صراطٍ مستقیم۔ ولا خوف یجذبہم إلی سُبُل مرضات اللّٰہ الرحیم۔ ومنہم مقتصدون۔ یُکذّبون ولا یعلمون۔ وبعضہم یکفّون الألسنۃ ولا یسبّون۔ وتجد أکثرہم مُفحشین علینا ومُکَفّرین، سابّین غیر خائفین۔ فلیبک الباکون علی مصیبۃ الإسلام۔ وعلی فتن ہذہ الایّام۔ وأی فتنۃ أکبر من فتن ہذہ العلماء۔ فإنہم ترکوامگر ہمچو آں پرندہ کہ سرگین خود می اندازد یا ہمچو آں مسلول کہ تف خود می افگند از کار ما ایشاں را ہیچ آگاہی نیست و بر راز ما ہیچ اطلاعے نے۔ باز کافر می گویند و دشنام می دہند۔ وبغیر فہمیدن کتاب بیہودہ گوئی ہا می کنند و نہ ہمچو سگانے کہ عو عو می کنند در ایشاں آں فہم نماندہ کہ سوئے راہ راست ایشاں را رہبری کند و نہ آں خوفے ماندہ کہ بجانب سبیل ہائے رضائے خداوند رحیم بکشند۔ بعض ازیشاں میانہ رو ہستند۔ تکذیب می کنند ونہ می دانند کہ کرا ردّ کردیم و بعض از یشاں زبان بندمی دارند و دشنام نمی دہند۔ و اکثر ایشاں را خواہی یافت کہ برما ہیچ دقیقہ فحش گوئی نمی گذارند و کافر می گویند و نمی ترسند۔ پس باید کہ گریہ کنندگان بر مصیبت اسلام بگریند۔ و بر فتنہ ہائے ایں زمانہ نالہ ہا کنند۔ وکدام فتنہ بزرگتر از فتنہائے ایں علماء است۔ پس ایشاں دین