ثم یأتی اللّٰہ بعالم آخر فتُبَدّل الأرضُ غیر الأرض و
ینزل القضاء مُبدلا من السماء ۔ ویُعطَی للناس قلبٌ
عارفٌ ولسانٌ ناطقٌ لشکر النعماء ۔ فیجعلون
نفوسہم کمورٍ مُعَبَّدٍ لحضرۃ الکبریاء ۔ ویأتونہ
خوفًا ورجاءً بطرف مغضوضٍ من الحیاء ۔ و
وجہ مقبل نحو قبلۃ الاستجداء ۔ وہمّۃ فی العبودیۃ قارعۃ ذُروَۃ العلاء ۔ ویشتد الحاجۃ إلیہم إذ انتہی الأمر إلی کمال الضلالۃ۔ وصار الناس کسباع أو نَعَمٍ من
تغیر الحالۃ۔ فعند ذالک تقتضی الرحمۃ الإلہیۃ
والعنایۃ الأزلیۃ أن یُخلق فی السماء ما یدفع
باز خداتعالیٰ عالمے دیگر ظاہر مے فرماید پس مبدل می شود زمین
و نازل می شود تقدیر نو از آسمان۔ و دادہ
می شود مردم را دل شناسندہ و زبان گویندہ برائے شکر نعمت پس نفسہائے خود را
برائے خدا تعالیٰ ہمچو راہ نرم کردہ می کنند و می آیند پیش او بخوف و رجاء
و بچشم پوشیدہ از حیا۔ و روئے کہ کردہ باشند سوئے قبلہ
طلب بخشش و بہ ہمتے کہ از عبودیت سر بلندی را مس کردہ
باشد۔ و سخت می شود حاجت سوئے شاں چوں امر
مردم تا کمال گمراہی برسد۔ ومردم ہمچو درندگان یا چارپایاں از
تغیر حالت شوند پس دریں وقت رحمت الٰہی تقاضا می کند
و عنایت ازلی می خواہد کہ درآسمان آنرا پیدا کند کہ دفع