تفکّروا فی مآل الکاذبین۔ وقالوا مُختلق وما تذکّروا من دَرَجَ من المختلقین۔ والأسف کل الأسف أنہم یقولون ولا یسمعون۔ ویعترضون ولا یُصغون۔ ویلمزون ولا یُحقّقون۔ وحصحَصَ الحق فلا یُبصرون۔ وإذا رموا البری بأفیکۃ فضحکوا وما یبکون۔ ما لہم لا یخافون۔ أم لہم براء ۃ فی الزبر فہم لا یُسألون۔ وما أری خوف اللّٰہ فی قلوبہم بل ہم یؤذون الصادقین ولا یُبالون۔ ما أری فناء صدورہم رحبًا۔ وکمثلہم اختاروا صحبًا۔ ویہمزون ویغتابون وہم یعلمون۔ ولا یتکلموندر انجام دروغگویاں فکرے نہ کردند۔ و گفتند کہ مفتری است و آناں را یاد نہ کردند کہ در حالت افترا ازیں جہاں بگذشتند۔ و تمامتر افسوس ایں است کہ ایں مردم بگویند و نمی شنوند۔ و اعتراض می کنند و سوئے جواب گوش نمی دارند و عیب گیری می نمایند و تحقیق نمی کنند۔ و ظاہر شد حق پس نہ می بینند۔ و چوں ناکردہ گناہ را بتہمتے متہم می کنند پس می خندند و نہ می گریند۔ چہ شد او شانرا کہ نمی ترسند۔ آیا در کتابہا از مواخذہ بروں داشتہ شدہ اند و باز پرس نخواہد شد۔ نہ می بینم خوف خدا در دلہائے ایشاں بلکہ ایشاں ایذا می دہند راستاں را و ہیچ پروا نمی دارند۔ نمی بینم صحن سینہ ایشاں را کشادہ و ہمچو خود دوستان خود چیدہ اند۔ عیب مردم مے کنند و غیبت می نمایند و می دانند کہ بد میکنیم۔ و کلام نہ می کنند