القرآن الکریم أنہ ذکر اسم أحمد حکایتًا عن عیسٰی وذکر اسم محمد حکایتًا عن موسٰی۔ لیعلم أن النبی الجلالی أعنی موسی اختار اسمًا یُشابہ شأنہ۔ أعنی محمد نالذی ہو اسم الجلال۔ وکذالک اختار عیسی اسم أحمد نالذی ہو اسم الجمال بما کان نبیّا جمالیًا وما اعطی لہ شیء من القہر والقتال۔ فحاصل الکلام أن کُلًّا منہما أشار إلی مثیلہ التام۔ فاحفظ ہذہ النکتۃ فإنہا تُنجیک من الأوہام۔ وتکشف عن ساقی الجلال والجمال۔ وتُری الحقیقۃ بعد رفع الفدام۔ وإذا قبلتَ ہذا فدخلتَ فی حِفظ اللّٰہ وکلاء ہ من کل دجّال۔ ونجوتَ من کل ضلال۔
قرآن کریم این است کہ او از زبان عیسیٰ علیہ السلام احمد را
نقل کرد و از موسیٰ علیہ السلام اسم محمد تا کہ خوانندہ بداند کہ نبی
جلالی یعنے موسیٰ مناسب حال خود اسمے اختیار کرد یعنے محمد کہ
اسم جلالی است۔ و عیسیٰ علیہ السلام اسم احمد اختیار کرد کہ
اسم جمالی است چرا کہ عیسیٰ نبی جمالی بود و ہیچ چیزے از قہر
و جلال نداشت۔ پس حاصل کلام این است کہ ایں ہر دو نبی سوئے مثیل خود
اشارت کردہ اند۔ یادگیر ایں نکتہ را چرا کہ آں نجات دہد ترا از وہم ہا۔
و ہر دو ساق جلال و جمال را برہنہ مے کند و بعد
رفع سرپوش حقیقت را وامی نماید۔ پس اگر ایں قبول کردی پس داخل شدی در حفظ
خداتعالیٰ از ہر دجال۔ ونجات یافتی از ہر گمراہی۔