بعضہم من عین اسم محمد نالتی انفجرت من صفۃ الرحمانیۃ۔ وبعضہم اغترفوا من ینبوع اسم أحمد نالذی اشتمل علی الحقیقۃ الرحیمیۃ۔ وکان قدرًا مُقدّرًا من الابتداء ووعدًا موقوتا جاریًا علی ألسُن الانبیاء ۔ أن اسم أحمد لا تتجلّی بتجلّی تامٍ فی أحدٍ من الوارثین۔ إلَّا فی المسیح الموعود الذی یأتی اللّٰہ بہ عند طلوع یوم الدین۔ وحشر المؤمنین۔ ویری اللّٰہ المسلمین کالضعفاء ۔ والإسلام کصبی نُبِذ بالعراء ۔ فیفعل لہم أفعالا من لدنہ وینزل لہم من السماء ۔ فہناک تکون لہ السلطنۃ فی الأرض کما ہی فی الأفلاک۔ وتہلک الأباطیل من غیر ضرب الأعناق و بعض مردم از چشمہ اسم محمد بخوردند کہ از صفت رحمان جوش زدہ است و بعض ایشاں از چشمہ اسم احمد مشت آب گرفتند کہ بر حقیقت رحیمیت اشتمال دارد و بود اندازہ مقرر کردہ شدہ از ابتدا و وعدہ بوقت وابستہ و جاری شدہ بر زبان انبیاء کہ اسم احمد بتجلی تام در احدے از وارثین متجلی نخواہد شد۔ مگر در مسیح موعود کہ بدو وقت مالک یوم الدین خواہد آمد و خواہد دید خداتعالیٰ مسلماناں را کمزوراں و اسلام را ہمچو طفل افتادہ در دشت پس خواہد کرد برائے او شاں کارہا و فرود آید برائے شاں۔ پس آں وقت او را بر زمین سلطنت چناں خواہد بود کہ بر آسمان ہا و ہمہ باطل ہا ہلاک خواہند شد بغیر کشتن مردم و