اُعطی شأن المحبوبین وجَنَانُ الْمُحِبِّین۔ کما ہو من صفتی رب العالمین۔ فہو خیر المحمودین و خیر الحامدین۔ وأشرکہ اللّٰہ فی صفتیہ وأعطاہ حظًّا کثیرًا من رحمتیہ۔ وسقاہ من عینیہ۔ وخلقہ بیدیہ۔ فصار کقارورۃ فیہا راح۔ أو کمشکٰوۃ فیہا مصباح۔ وکمثل صفتیہ أنزل علیہ الفرقان۔ وجمع فیہ الجلال والجمال ورکّب البیان۔ وجعلہ سلالۃ التوراۃ والإنجیل۔ ومرأۃً لرؤیۃ وجہہ الجلیل والجمیل۔ ثم أعطی الأمّۃ نصیبًا من کأس ہذا الکریم۔ وعلّمہم من أنفاس ہذا المتعلّم من العلیم۔ فشرب دادہ شدہ است شان محبوباں و دل محبّاں چنانچہ آں ہر دو صفت ربّ العالمین است۔ پس بہترین محمودان است و بہترین حامداں و شریک کرد او را خداتعالیٰ در ہر دو صفت خود و عطا کرد او را حظّ کثیر از ہر دو رحمت واز ہر دو چشمہ خود او را نوشانید وپیدا کرد او را بہر دو دست خود کہ دستِ جلال و جمال است۔ پس ہمچو آں شیشہ شد کہ در وشراب باشد یا ہمچو آں قندیل کہ درو چراغ بود و ہمچو آں ہردو صفت نازل کرد برو فرقان را۔ و جمع کرد در قرآن جلال و جمال ہر دو را و مرکب کرد بیان را و کرد او را بطور عرق کشیدہ از تورات و انجیل و آئینہ برائے دیدن حضرت باری کہ صاحب جلال و جمال است باز عطا کرد امت را حصہ از پیالہ ایں کریم و تعلیم داد اوشاں را از نفسہائے ایں تعلیم یافتہ ازاں دانندہ۔ پس