بین الماء والطین۔ وکان ہو نبیًّا وما کان لآدم أثر من الوجود ولا من الأدیم۔ وکان اللّٰہ نورًا فقضی أن یخلق نورًا فخلق محمدَ نِ الذی ہو کدُرّ یتیم۔ و أشرک اسمیہ فی صفتیہ ففاق کل من أتی اللّٰہ بقلب سلیم۔ وإنہما یتلألآن فی تعلیم القرآن الحکیم۔ وإن نبیّنا مرکّب من نور موسٰی ونور عیسٰی کما ہو مُرکّب من صفتی ربّنا الأعلٰی۔ فاقتضی الترکیب أن یُعطٰی لہ ہذا المقام الغریب۔ فلأجل ذالک سمّاہ اللّٰہ محمّدًا وأحمد۔ فإنہ ورث نور الجلال والجمال وبہ تفرّد۔ وإنہ او را از وجودِ خود نشانے نہ بود و نہ پوست ظاہر بود۔ و خدا نور بود پس خواست کہ نورے پیدا کند پس پیدا کرد محمد را کہ ہمچو لؤلؤ یکدانہ است و ہردو اسم او محمد واحمد را در ہر دو صفت خود کہ رحمن و رحیم است شریک ساخت پس سبقت برو برہمہ آں مردم کہ بدل سلیم پیش خدا حاضر شدند وآں ہر دو نام می درخشند در تعلیم قرآنِ حکیم ورسول ما صلی اللہ علیہ وسلم مرکب است از نور موسیٰ و نورِ عیسیٰ ہم چناں مرکب است از ہر دو صفت خدائے بزرگ پس تقاضاکرد ترکیب کہ ایں مقام عجیب او را دادہ شود۔ پس از بہر ہمیں خداتعالیٰ نام او محمد و احمد نہاد چرا کہ او وارث شدہ است نور جلال و جمال را و بداں نور متفرد است و او را