أنہ علیہ السلام مظہر صفتہ الرحمان*بفضلہ العظیم۔
لأنہ رحمۃ للعالمین کلہم ولنوع الإنسان
والحیوان۔ وأہل الکفر والإیمان۔ ثم قال
’’بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُوفٌ رَّحِیمٌ‘‘۔ فجعلہ رحمانًا ورحیمًا
کما لا یخفی علی الفہیم۔ وحمدہ وعزا إلیہ خُلُقًا
عظیمًا من التفخیم والتکریم۔ کما جاء فی القرآن الکریم۔ وإن سألتَ ما خُلُقُہُ العظیم فنقول إنہ رحمان ورحیم۔ ومُنِحَ ہو علیہ الصلاۃ ہذین النورین وآدم
دروست کہ بے استحقاق ہمدردی تمام مخلوق
مے کند وصفتے دیگر رحیمیت است دریں رسول زیرانکہ او نمی خواہد کہ
اعمال مومناں ضایع شوند پس خداتعالیٰ در قول خود عزیز ودر قول خود حریص
سوئے ایں اشارہ کردہ است زیرانکہ آں نبی رحمت است برائے تمام عالم انسان
باشند یا حیوان۔ پس تعریف کرد او را و منسوب کرد سوئے او خلق عظیم را
از روئے بزرگ دانستن۔ و اکرام کردن چنانچہ در قرآن شریف آمدہ است و
اگر سوال کنی کہ خلق عظیم او چیست پس می گویم کہ او رحمان است و رحیم و
دادہ شد او را ایں ہر دو نور و آدم درمیان آب و گل بود
قال اللّٰہ تعالٰی 3 ۱۔ ولایستقیم ھٰذا
گفت خداتعالیٰ(کہ اے نبی)ما ترا برائے ہمہ چیز ہا رحمت فرستادیم و ایں معنے درست
المعنی الا فی الرحمانیّۃ فان الرحیمیّۃ یختص بعالمٍ واحد من المؤمنین۔ منہ
نمی شوند مگر در رحمانیت چرا کہ رحیمیت بعالم واحد مخصوص است کہ عالم مومنان ست۔ منہ