رحمۃٌ مقَیَّدَۃٌ بالحالۃ الإیمانیۃ۔ وہاتان رحمتان کماءٍ أصفی وغذاءٍ أحلٰی من منبع الربوبیۃ۔ وکل ما ہو دونہما من صفات فہو کشعب لہذہ الصفات۔ والأصل رحمانیۃ ورحیمیۃ وہما مظہر سر الذات۔ ثم أعطی منہما نصیبٌ کاملٌ لنبیّنا إمام النہج القویم۔ فجعل اسمہ مُحمّدًا ظل الرحمان۔ و اسمہ أحمد ظلّ الرحیم۔ والسرّ فیہ أن الإنسان الکامل لا یکون کاملا إلَّا بعد التخلّق بالأخلاق الإلٰہیّۃ وصفات الربوبیّۃ۔ وقد علمتَ أن أمر الصفات کلہا تؤول إلی الرحمتین اللتین سمّیناہما بالرحمانیۃ مقید بحالت ایمانیہ۔ و ایں ہر دو رحمت ہمچو آب صافی و غذاء شیریں از چشمہ ربوبیت اند۔ و ہر چہ سوائے ایں ہر دو از صفت ہا است پس آں ہمچو شعبہ ہاست برائے ایں صفات و اصل رحمانیت و رحیمیت است۔ باز ازاں ہر دو پیغمبر مارا نصیبے کامل دادہ شد۔ پس اسم او محمد ظلّ رحمان قرار دادہ شد واسمِ احمد ظلّ رحیم۔ و دریں راز ایں است کہ انسان کامل کامل نمی گردد مگر بعد تخلق بہ اخلاق الہٰیہ و صفات ربوبیت۔ و بدانستی کہ امر ہمہ صفات باری بمآل کار سوئے دو رحمت باز گشت می کند یکے رحمانیت