’’3‘‘ ۱؂۔ ولا رادّ للإرادات الربانیۃ۔ ولیتم حقیقۃ المظاہر النبویۃ۔ وہذا ہو وجہ تخصیص صفۃ الرحمانیۃ والرحیمیۃ بالبسملۃ۔ لیدل علی اسمی محمد وأحمد ومظاہرہما الآتیۃ۔ أعنی الصحابۃ ومسیح اللّٰہ الذی کان آتیًا فی حلل الرحیمیۃ والأحمدیۃ۔ ثم نکرر خلاصۃ الکلام فی تفسیر’’3‘‘۔ فاعلم أن اسم اللّٰہ اسم جامد لا یعلم معناہ إلَّا الخبیر العلیم۔ وقد أخبر عزّ اسمہ بحقیقۃ ہذا الاسم فی ہذہ الآیۃ۔ وأشار إلی أنہ ذاتٌ مُتّصفۃٌ بالرحمانیۃ والرحیمیۃ۔ أی متصفۃ برحمۃ الامتنان۔ و او تعالیٰ کہ از قسم صحابہ قومے دیگر نیز ہست کہ ہنوز بہ صحابہ نہ پیوستہ اند و ارادہ الہٰی را کسے ردّ نتواند کرد و تا کہ مظاہر نبویہ صورت کمال بگیرد۔ و ہمیں وجہ خاص کردن صفت رحمان و رحیم در بسم اللہ است۔ تا کہ دلالت کند بر اسم محمد و احمد و مظاہر آں ہر دو کہ آیندہ ظہور شاں مقدر بود یعنی صحابہ و مسیح موعود کہ در پیرایہائے رحیمیت و احمدیت آیندہ شود۔ باز دوبارہ بیان کنیم وخلاصہ کلام در تفسیر بسم اللہ الرحمن الرحیم۔ پس بدان کہ اسم اللہ اسمے است جامد نمی داند معنی آں مگر خدائے علیم و خبیر۔ و بہ تحقیق خبرداد بحقیقت ایں اسم خدا تعالیٰ دریں آیت اشارت کرد سوئے ایں کہ آں ذات متصف است برحمانیت و رحیمیت۔ اے برحمت احسان و برحمت