ومن رحمانیتہ تعالی أنہ سخّر کل حیوان للإنسان۔ من البقر والمعز والجمال والبغال والضان۔ وإنہ أہرق دماءً کثیرۃ لحفظ نفس الإنسان۔ وما ہو إلَّا أمرٌ جلالی ونتیجۃ رحمانیۃ الرحمان۔ فثبت أن الرحمانیۃ یقتضی القہر والجلال۔ ومع ذالک ہو من المحبوب لطف لمن أراد لہ النوال۔ وکم من دود المیاہ والأہویۃ تُقتل للإنسان۔
وکم من الأنعام تُذبح للناس إنعامًا من الرحمان۔
فخلاصۃ الکلام إن الصحابۃ کانوا مظاہر
للحقیقۃ المحمّدیۃ الجلالیۃ۔ ولذالک قتلوا
قومًا کانوا کالسباع ونعم البادیۃ۔
واز رحمانیت خداتعالیٰ است کہ برائے انسان
گاؤ گوسپند شتر و میش مسخر کرد و
برائے حفاظت انسان بسیار خونہا ریخت و
نیست ایں امر جلالی مگر نتیجہ رحمانیت رحمان۔ پس
ثابت شد کہ رحمانیت قہر و جلال را می خواہد۔ و آں
از محبوب لطیف است برائے کسے کہ ارادہ عطا کردن برائے اوست۔
و بسیارے از کرمہائے آبہا و ہوا ہا کُشتہ می شوندبرائے انسان۔ وبسیارے از چارپایان
ذبح کردہ میشوند برائے مردم بطور نعمت از رحمان۔ پس خلاصہ کلام ایں است کہ
صحابہ رضی اللہ عنہم مظہر حقیقت محمدیہ جلالیہ بودند۔
و از بہر ہمیں قتل کردند قومے را کہ ہمچو درندگان