لیُخلّصوا قومًا آخرین من سجن الضلالۃ والغوایۃ۔ ویجرّوہم إلی الصلاح والہدایۃ۔ وقد عرفتَ أن الحقیقۃ المحمدیۃ ہو مظہر الحقیقۃ الرحمانیۃ۔
ولا منافاۃ بین الجلال وہذہ الصفۃ الإحسانیۃ۔
بل الرحمانیۃ مظہرٌ تامٌ للجلال والسطوۃ الربّانیۃ۔
وہل حقیقۃ الرحمانیۃ إلَّا قتل الذی ہو أدنی
للذی ہو أعلی۔ وکذالک جرت عادۃ الرحمٰن مذ
خلق الإنسان وما وراء ہ من الورَی۔ ألا تری
کیف تُقتل دود جُرح الإبل لحفظ نفوس الجمال۔ وتُقتل الجمال لینتفع الناس من لحومہا وجلودہا۔ و
و چارپایاں جنگل بودند تا قومے دیگر را از زندان گمراہی خلاص دہند و بکشند
ایشانرا سوئے صلاحیت و ہدایت و بہ تحقیق دانستی کہ
حقیقت محمدیہ مظہر حقیقت رحمانیہ است۔
و ہیچ منافات نیست در رحمانیت و دریں صفت احسانی۔
بلکہ رحمانیت مظہر تام است مرجلال و سطوت ربانی را و
حقیقت رحمانیت بجز ایں چیست کہ ادنٰے را
برائے اعلیٰ قتل کردہ شود۔ و ہمیں ساں عادت رحمان جاری شدہ
از روزیکہ دنیا را پیدا کرد۔ آیا نمی بینی کہ چگونہ
کشتہ می شوند کرمہائے زخم شتر برائے حفاظت جان شتراں و کشتہ
می شوند شتران تا مردم بگوشت و پوست شاں نفع بگیرند و