العبد محمّدًا۔ فسبحان اللّٰہ أوّل المحمّدین والأحمدین۔ وعند ذالک یکون العبد المخلص فی العمل محبوبًا فی الحضرۃ۔ فإن اللّٰہ یحمدہ من عرشہ۔ وہو لا یحمد أحدًا إلَّا بعد المحبّۃ۔ فحاصل الکلام ان کمال الرحمانیۃ یجعل اللّٰہ مُحمّدًا ومحبوبًا۔ ویجعل العبد أحمد ومُحِبًّا یستقری مطلوبًا۔ وکمال الرحیمیۃ یجعل اللّٰہ أحمد ومُحِبًّا۔ ویجعل العبد مُحمّدًا وحِبًّا۔ وستعرف
من ہذا المقام شأن نبینا الإمام الہمام۔ فإن اللّٰہ
سمّاہ مُحَمّدًا وأحمد وما سمّا بہما عیسی
ولا کلیمًا۔ وأشرکہ فی صفتیہ الرحمان
وبندہ محمد۔ پس پاک است آنکہ اول المحمدین والاحمدین است۔
و دریں ہنگام بندہ مخلص بوجہ عمل خود محبوب باری
می شود۔ چراکہ خدا از عرش خود تعریف او میکند و او تعریف
کسے نمی کند مگر بعد زانکہ او را محبوب خود میگرداند۔ پس حاصل کلام ایں
است کہ کمال رحمانیت خدا را محمد و محبوب میگرداند و بندہ
را احمد و محب می گرداند کہ مطلوب را می جوید و کمال
رحیمیت خدا را احمد و محب می گرداند و بندہ را
محمد و محبوب میگرداند۔ و خواہی دانست ازیں مقام شاں پیغمبرِ ما را
کہ امامِ بزرگ است چرا کہ خداتعالیٰ نام او محمد و احمد
نہاد۔ و ایں ہر دو نام نہ عیسیٰ را داد و نہ موسیٰ را و در صفت رحمان