قادؔ راست وخالق و ربّ مجید ہرچہ خواہد می کند عجزش کہ دید نطفہ را رُوئے درخشاں می دہد سنگ را لعل بدخشاں می دہد برکسے چوں مہربانی مے کند از زمینی آسمانی مے کند ہم چنیں برمن عطائے کردہ است فضل ہا بے انتہائے کردہ است مظہر انوارِآں بے چوں شدم در معارف از ہمہ افزوں شدم یارِمن بر من کرم دارد بسے صد نشاں دارم اگر آید کسے بشنوید اے مردگاں من زندہ ام اے شبانِ تیرہ من تابندہ ام ایں دوچشم من کہ زیب ایں سرم بیند آں یارے کہ یارے دلبرم ایں قدم تا عرش حق دارد گذر وایں دو گوشم را رسد از حق خبر صدہزاراں نعمتم بخشیدہ اند وایں رُخم از غیر حق پوشیدہ اند می دہم فرعونیاں را ہرزماں چوں ید بیضائے موسیٰ صد نشاں زیں نشانہا بدرگاں کور و کر اند صد نشاں بینند و غافل بگذرند دُور افتادم ز چشمانِ بشر از مقامم کس نمے دارد خبر درمن افتادند از نقص عقول بخت برگردیدہ محروم از قبول کس ز راز جان من آگاہ نیست عقل شاں را تا در ما راہ نیست از سر حمق است جوش وجنگ شاں واز پئے اطفاء حق آہنگ شاں اے مزوّر گربیائی سُوئے ما و از وفا رخت افگنی در کوئے ما واز سر صدق و صداقت پروری روزگارے درحضور ما بری عالمے بینی ز ربّانی نشاں سوئے رحماں خلق و عالم راکشاں من نہ مے خواہم کہ آزارے دہم برسر ہر ماہ دینارے دہم ہم چنیں یک سال می باید قیام از من ایں عہداست و از توالتزام