نحمدہٗ ونصلّی اے پئے تحقیر من بستہ کمر درجواب اِشتہار عبدالحق غزنوی نیستت جز ہجو من کارِ دگر می کشائی ہر دمے برمن زباں چُوں نترسی از خدائے رازداں از سر تقویٰ ہمی باید جدال تاکجا دشنام ہا اے بدخصال نیستی گرگِ بیابانی نہ مار ترک کن ایں خوئی وازحق شرم دار اے عجب از سیرتت اے پُر غضب از حقیقت بے خبر دُور از ادب خیزو اوّل فہمِ خود راکُن درست نکتہ چیں راچشم می باید نخست دل شود از بد زبانی ہا سیاہ بد زباناں را در آنجانیست راہ کم نشیں با زمرۂ مُستہزئین تا بیابی حصّۂ از مہتدین روز وشب بدگفتنم کارِ توشد *** و تحقیر کردارِ تو شد *** آں باشد کہ از رحماں بود *** نااہل و دوں آساں بود گر سفیہے لعنتے بر ما کند او نہ بر ما خویش را رُسوا کند ہر کہ مے دارد دلِ پرہیزگار چوں عجب دارد زِ کارِ کردگار آنکہ ازیک قطرہ انسانے کند و از دو مُشتِ تخم بستانے کند چوں منے را گر مسیحائی کند یا گدائے را شہنشاہی کند نیست از فضل و عطائے او بعید کور باشد ہرکہ از انکار دید ہاں مشو نومید زاں عالی جناب بندہ باش وہرچہ می خواہی بیاب